Jonathan Cain blikt terug op de introductie van Journey in de Rock and Roll Hall of Fame

In de nieuw boek , Don't Stop Believin ’: The Man, the Band, and the Song That Inspired Generations, Journey toetsenist en songwriter Jonathan Cain graaft diep in zijn opmerkelijke verhaal en details achter de schermen van zijn 36-jarige carrière bij een van Amerika's favoriete rockbands.

Verwant: Cain onthult hoe hij een dieptepunt bereikte, maar erin slaagde om opnieuw te gaan geloven

In dit exclusieve fragment beschrijft Cain hoe het was om vorig jaar op het podium te staan ​​in Barclays Center in Brooklyn voor de introductie van Journey in de Rock and Roll Hall of Fame in dit fragment uit Stop niet met geloven .

Het verbaast me niet dat ik met deze jongens op dit podium sta, maar ik ben dankbaar. Soms kan hard werken een zegen worden, zoals vanavond. Het moeilijkste is om de ervaring niet in trots te laten veranderen. Voormalige en huidige leden van Journey staan ​​centraal in het Barclays Center in Brooklyn. Ik ben er trots op omringd te zijn door mijn broers, mijn fans en mijn familie .

We sluiten ons aan bij een formidabele lijst van artiesten. Bands als Led Zeppelin, The Beatles, The Rolling Stones, Aerosmith en Fleetwood Mac. Iconen als Elvis Presley, Bob Dylan, Aretha Franklin, Bruce Springsteen en Chuck Berry. Ze hebben al hun eigen talenten en verhalen in liedjes gestopt generaties . Zo'n ceremonie kan gemakkelijk worden vergeten, maar de muziek die is gemaakt, zal luisteraars over decennia inspireren.

Onze bandleden houden hun toespraken, met Neal Schon voorop, gevolgd door Aynsley Dunbar, Gregg Rolie, Steve Smith en Ross Valory. Mijn beurt om te bedanken komt op de een na laatste, met Steve Perry als laatste uitroep over onze triomf. Het is de eerste keer dat hij sinds 1991 bij ons op het podium staat.

Het is goed om mijn vriend te zien.

Terwijl ik de prijs in de wacht sleep zoals de Commissioner’s Trophy of de Vince Lombardi Trophy terwijl ik de microfoon nader, geef ik de Cubs een roep om het winnen van de World Series. Dan begin ik met het erkennen van de reden dat ik hier ben.

Ik wil beginnen met mijn vader en moeder te bedanken voor hun geloof in mij, vanaf mijn achtste. Pa zei later tegen me: ‘Zoon, stop niet met geloven’, ’in een telefoontje eind jaren zeventig. Hij is nu weg. Ik mis je, papa, en ik hou van je.

De volgende drie minuten geef ik de kortste en bleekste samenvatting van mijn eigen reis, van hoe ik in vredesnaam hier überhaupt heb kunnen zijn.

Er zijn tientallen verhalen voor elke genoemde persoon. Honderden liedjes voor elk tijdvak. Duizenden kilometers gereisd. Toch zijn er door al deze twee constanten die in mijn zijn geweest leven vanaf het allereerste begin: mijn twee vaders. De eerste, die mijn eerste en grootste held was, en de tweede, die me nooit opgaf.

En dank u wel, Heer, dat u al die jaren uw leidende hand op ons hebt gehouden. Deze eer was echt het wachten waard.

Ik geef de trofee aan Steve Perry, glimlachend terwijl we elkaar omhelzen. Ik vind mezelf weer op het podium achter de zanger staan ​​met die unieke stem en luisterend naar zijn oprechte dankwoorden, ik ben ontroerd om te zien hoe God in ons leven werkt. Even knipper ik met mijn ogen en herinner me de driejarige jongen die in de ban was van de zijne grootvader 'S viool. Dan hoor ik Steve zeggen: Heel erg bedankt, Jon, voor alle nummers die we allemaal samen hebben geschreven.

Het is onmogelijk om de ongelooflijke reis tussen die viool en de Hall of Fame te doorgronden. Al die jaren doorgebracht onder Gods leidende hand. Het is een verhaal over geduld, doorzettingsvermogen en het nastreven van iets majestueus. En het is een eer die ik mag delen.